Hoe Marieke leerde omgaan met afleiding
Marieke zat midden in een rapport toen er iemand naast haar begon te bellen.
Even later rinkelde er een telefoon, iemand lachte hard en de mogelijkheid om te denken van Marieke waren weg. Hoe Marieke leerde omgaan met afleiding.
Niet een beetje weg, echt helemaal weg. Alsof iemand zonder waarschuwing het licht had uitgeknipt in haar hoofd.
Voor iemand met (een vermoeden van) autisme is een open kantoor geen neutrale werkomgeving. Het is eerder een prikkelcircus.
Geluiden, bewegingen, gesprekken, geuren, schermen die oplichten en alles komt tegelijk binnen. Waar anderen dit wegfilteren, blijft dit bij Marieke veel langer “aan” staan.
Elke klik, stem of geur kan haar concentratie onderbreken. En telkens als dat gebeurt, kost het minuten, soms zelfs een kwartier, om weer terug in focus te komen. Als het al lukt om er weer in terug te komen.
Niet omdat Marieke het werk niet snapt, niet omdat ze ongemotiveerd is. Maar omdat haar brein ondertussen bezig is met verwerken.
De ontdekking: focus is kwetsbaar
Lang dacht Marieke dat ze zich ‘gewoon moest aanpassen’. Dat ze harder haar best moest doen en minder gevoelig moest zijn. En niet zo moeilijk moest doen.
Ze zag collega’s die moeiteloos leken te werken in rumoer, en concludeerde dat het probleem bij haar lag. Haar brein werkt anders.
Het filtert minder prikkels weg, waardoor afleiding letterlijk harder en scherper binnenkomt. Niet figuurlijk, maar echt fysiek merkbaar. Toen Marieke dat eenmaal accepteerde, veranderde alles.
Niet omdat de omgeving ineens rustiger werd, maar omdat ze stopte met zichzelf verwijten maken. Ze besefte: focus is iets dat ontstaat, of verdwijnt, door omstandigheden.
Wat Marieke hielp
Marieke begon te experimenteren naar wat helpend is. Niet groots, maar praktisch. Geen complete werkhervorming maar kleine aanpassingen.
- Reflecteren
Marieke startte in het reflectieboek over energie en gedachten. Hiermee kreeg ze goed inzicht in hoe haar energieverloop is gedurende een werkdag en -week. En ook hoe haar energie samenhing met haar gedachten.
- Noise-cancelling koptelefoon
Ook al zo’n goede investering. Niet alleen om geluid te dempen, maar ook als signaal: ik ben geconcentreerd. Voor zichzelf én voor anderen. - Visuele rust
Minder spullen op haar bureau, meer overzicht. Geen stapels papier “voor later”, geen openstaande tabbladen zonder doel. Wat Marieke ziet, vraagt aandacht, dus dit mag beperkt blijven. - Duidelijke werkblokken
Eén taak tegelijk doen en niet multitasken. Liever 45 minuten focus en daarna bewust pauze, dan de hele dag half-aan staan. - Grenzen communiceren
Niet alles hoeft ad hoc. Marieke leerde zeggen: “Ik kom hier straks op terug” of “Kunnen we dit plannen?” Dat gaf ruimte. Het waren geen luxe-aanpassingen, het waren voorwaarden om haar werk goed te kunnen doen.
Van aanpassen naar afstemmen
Sinds Marieke haar focus beschermt, voelt ze zich niet zwakker, maar juist sterker.
Ze is productief, minder uitgeput en aan het eind van de dag nog mezelf.
Wat ze ook leerde: aanpassen hoeft niet altijd te betekenen dat jij degene bent die alles moet verdragen. Soms betekent het dat de omgeving een beetje meebeweegt.
Of dat jij jezelf serieus neemt.
Voor veel werknemers met (een vermoeden van) autisme geldt:
de lat ligt vaak al hoog. De inzet is er, de motivatie ook. Wat ontbreekt, is niet wilskracht, maar rust.
Je hoeft je brein niet te dwingen alles te verdragen, je mag het helpen om tot rust te komen. Want je hoofd is geen open kantoor en dat hoeft het ook niet te zijn.
Wil jij ook weten wat je level van energie en gedachten zegt over hoe het met je gaat? En hoe je daar de juiste actie op kunt nemen, die voor jou werkt? Bestel dan nu hier jouw reflectieboek.